Spread the love

இக்குறிப்பு ராகவன் கணேசுவால் எழுதப்பட்டு பாரிஸ் சுகானால் முகநூலில் பதியப்பட்டது.

1990களின் ஆரம்பத்தில் இந்தியப்படை யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறிய போது மயிலிட்டியில் இருந்து நூற்றுக்கு மேற்பட்ட EPRLF உறப்பினர்கள், அவர்களின் குடும்பத்தினருடன் கப்பல் மூலமாக இந்தியா நோக்கி வெளியேறியபோது, வல்வெட்டித்துறை கடற்பரப்பில் புலிகளாலும், இலங்கை கடற்படையாலும் வழி மறிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டு வல்வெட்டித்துறை கடற்கரையில் தரையிறக்கப்பட்டு EPRLF உறுப்பினர்கள் சிலரும் அவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களும் நூற்றுக்கு மேற்பட்டோர் புலிகளின் அன்றைய வடமராட்சி பொறுப்பாளர் சூசையின் தலைமையில் கைதாக்கப்பட்டு தாக்கப்பட்டனர். பல பெண்கள் தங்களை தாக்க வேண்டாம் எனக் கதறிய போதும் படகுகளால் தரதரவென இழுத்து வீசப்பட்டு அவர்களின் சிறு குழந்தைகள் முன்னிலையில் தாக்கப்பட்டனர் இச்சம்பவத்தை நேரில் பார்த்த நண்பர்கள் அன்றைய தினமே இது குறித்து மிகக் கவலையுடன் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.



பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் பொலிகண்டி மயானத்தில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டு எரிக்கப்பட்டனர் என்றே கேள்விப்பட்டேன். அச்சம்பவம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை எனது வல்வெட்டித்துறை நண்பர்கள் மிக கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் அப்போது எம்மிடன் குறிப்பிட்டனர் . வல்வை மக்கள் எவ்வளவோ கெஞ்சி கேட்டும் அவர்களை புலிகள் தாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றும். கூறினார். இச் சம்பவத்தில் தான் முகுந்தனும் பிடிபட்டிருந்தார். அப்போது பிடிபட்ட உடனே முகுந்தனும் கொல்லப்பட்டார் என்றே நான் நினைத்தேன்.

அவரை விடுவிக்க யாழ்ப்பாணத்தில் சில முயற்சிகள் நடந்தன என்பது பின்னர் நான் அறிந்தவைகள்.

முகுந்தன் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் Instructor ஆகவும் குண்டகசாலையில் விரிவுரையாளராகவும் இருந்தார் என்றே அக்காலத்தில் கேள்விப்பட்டேன். அவரை தனிப்பட்ட ரீதியில் தெரியாது விட்டாலும் அப்போது பலர் குறிப்பாக கல்விச் சூழலில் பேசப்படும் ஒரு மனிதராக இருந்தார்.

இச்சம்பவத்தில் பிடிபட்ட குழந்தைகள் புலிகளின் நிலையம் ஒன்றில் வளர்க்கப்பட்டார்கள். அவர்களின் பெற்றோர்கள் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என அறிந்தேன்.

போராடப் புறப்பட்ட இயக்கங்கள் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக தமக்கு இடையில் மோதி அழிந்து கொண்டனர். அத்துடன் மட்டும் நிற்கவில்லை பொது மக்களையும் கடித்துக் குதறிக் கொன்றனர். இதற்கு எந்த விடுதலை அமைப்பும் விதிவிலக்கல்ல.

எனக்கு தனிப்பட்ட ரீதியில் இயக்கங்கள் குறித்து விருப்பு வெறுப்புகள் இருந்ததில்லை. ஆனால் EPRLF தனக்கு கிடைத்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களை தவற விட்டுள்ளது என்பது எனது அபிப்பிராயம். ஒன்று புலிகள் தடைசெய்ய முன்னர் உள்ள காலகட்டம். இரண்டாவது இந்தியப்படை இலங்கை வந்திருந்த போது EPRLF க்கு கிடைத்த படைபலம். EPRLF விடம் ஒரு சிறந்த இராணுவ அரசியல் கண்ணோட்டம் இருந்திருந்தால் அவர்கள் வெல்லப்பட முடியாத ஒரு புரட்சிகர அமைப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனால் தலைமைத்துவத்தில் இருந்தவர்களின் பொறுப்பற்ற குருட்டுத்தனம் பல ஆற்றல்மிக்க அமைப்பின் போராளிகளை அழிவுக்குள் தள்ளிவிட்டு அந்த அமைப்பும் அழிவைச் சந்தித்தது என்பதே எனது கண்ணோட்டம்.

விடுதலையின் பெயரால் சென்றவர்கள் பிசாசுகளாக இரத்தக் காட்டேறிகளாக எப்படி மாறினார்கள் என்பதே தமிழ் மக்களின் கேள்வி? தமிழ்ச் சமூகம் தம்மை மீளாய்வு செய்து கொண்டு சரியான பாதையில் பயணிக்க வேண்டும்.
(ராகவன் கணேசு )

Print Friendly, PDF & Email