Spread the love

இன்று தந்தையர் தினம். இறந்த, இருக்கின்ற, காணாமற் போன, மறக்கப்பட்ட அத்தனை தந்தையர்களையும் நினைவுகூர வேண்டிய நாள்.

பல வருடங்களுக்கு முன்னர் கனடிய சீ.பி.சீ. வானொலியில் ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கேட்டேன். தலைப்பு இப்போது மறந்து விட்டது, நிகழ்ச்சியையும் இப்போது நிறுத்தி விட்டார்கள். நேயர்கள் தொலைபேசியில் அழைத்து தமது வாழ்வியல் அனுபவங்களைச் சொல்லும் நிகழ்ச்சி அது.

அன்றைய நாள் தந்தையருக்குரிய நாள். நிகழ்ச்சியில் ஒரு நேயர் வினிபெக்கில் இருந்து அழைத்திருந்தார். தான் ஒரு டாக்சி சாரதி என்றும் ஒரு நாள் தன் வண்டியில் பயணம் செய்தவர் பற்றியும் கூறினார். கதையில் அவரது வாழ்வும் இழையோடியது.

“நான் ஒரு தனிமையில் வாழும் தந்தை. எனது ஒரே மகன் எங்கு போனான் எப்படி இருக்கிறான் என்பது தெரியாது. அவனை இழந்ததற்கு நான் தான் முக்கிய காரணம். நான் ஒரு பொறுப்பற்ற தந்தை. போதை வஸ்துப் பாவனையில் அடிமையாகிப் போனவன். அதனால் குடும்பத்தை இழந்தவன். ஒரு நாள் நான் எனது மகனைப் பார்ப்பேன் என்ற நம்பிக்கையில் என் நாட்கள் நகரும்.

ஒரு நாள் என் வண்டியில் ஒரு இளைஞர் ஏறினார். மிகுந்த போதையில் இருந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் எனக்கு என்னையறியாமல் ஒரு ஈர்ப்பு வந்தது. அவன் என் மகனாக இருக்கக்கூடாதா என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். கண்ணாடியூடு அவனை அடிக்கடி பார்த்தேன். மயக்கத்தில் கிடப்பது போலிருந்தது. அவன் சொல்லிய இடம் வந்ததும் இறங்கும்படி பணித்தேன். தள்ளாடிக்கொண்டே இறங்கினான். பணம் தரும்போது என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. உன்னுடைய பெயர் என்ன என்று கேட்டேன். முணு முணுத்துக் கொண்டு முதற் பெயரைச் சொன்னான். சொந்த இடத்தைக் கேட்டேன். சொல்லிவிட்டுத் தெருவைக் கடந்து சென்றான். எங்கேயோ விழுந்து தொலைக்கப் போகிறவன் போல் நடை இருந்தது. இன்னுமொரு பயணிக்கான அழைப்பு வந்தது. கண்ணாடியினூடு அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே வண்டியை நகர்த்தினேன்.

அவன் தான் என் மகன்”

தழு தழுத்த அவரது குரலும் வானொலி அறிவிப்பாளரின் மெளனமும் துக்கத்தை மேலும் பன்மடங்காக்கின.

சில தருணங்கள் சுமையைப் பஞ்சாக்கும். இது அப்படியொன்று.

தந்தையருக்கு வாழ்த்துக்கள்!

சிவதாசன்

Print Friendly, PDF & Email
Related:  இலங்கையில் தேர்தல்கள் | தமிழ் மக்களின் தேர்வு விவேகமானதாகவே இருக்கும்