கனடா தினம்

தலையங்கம்

இன்று, ஜூலை 1, கனடாவின் ‘பிறந்த தினமாகப்’ பிரகடனப் படுத்தப்பட்ட நாள்.

சுதேசிகளைத் தவிர்ந்த எங்களைப் போல வந்தேறு குடிகள் எல்லோருக்கும் இது ஒரு பண்டிகை, விடுமுறை. பலரும் இதைக் கொண்டாடுகிறார்கள். ஏன், எதற்கு, எப்படி என்றெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்.

சுதேசிகள் எங்களுக்கு முன்னரே இங்கு வந்துவிட்டவர்கள். எல்லைகளற்ற காலத்தில் இரைகளைத் தேடி வந்தவர்களுக்குத் தேவைகள் அனைத்தையும் வழங்கி. இனியும் நாடோடிகளாக இருக்க வேண்டாம்; இங்கேயே தங்கிக் கொள்ளுங்கள், நான் அனைத்தையும் தருகிறேன் என இன் நிலம் அவர்களை வரவேற்று தங்கவைத்திருக்கலாம். அவர்களும் தங்கி விட்டார்கள் ஆனால் நிலத்தைக் காயப்படுத்தவில்லை. இன்றுவரை அதனோடு ஏற்படுத்திய அந்த பரஸ்பர வாழ்க்கை ஒப்பந்தத்தை மீறாமல் அவர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

சுதேசிகளுக்கு அடுத்ததாக வந்தவர்கள் இரை தேடி வரவில்லை. சாகசத்துக்காக வந்தார்கள். வளமான நிலம் அவர்களையும் வைத்துக்கொண்டது. அவர்கள் தொடர்ந்தும் சாகசங்களைச் செய்துகொண்டார்கள், தம்மை வருத்தி தம் வாழிடத்தை வளப்படுத்தினார்கள். இன்னும் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். வலிகளைத் தாங்கிக்கொண்டும் இம் மண் அவர்களையும் தன் குழந்தைகளாகத் தத்தெடுத்துக் கொண்டது. அவர்கள் பதப்படுத்திய மண்ணில் நாம் வந்து இறங்கினோம்.

நாம் வந்திறங்கும்போது எங்களை வரவேற்றது சுதேசிகளல்ல அவர்களுக்குப் பின்னால் வந்தவர்களே. எங்கள் கால்களில் கல் முள் படாதவாறு பதப்படுத்தி எமக்கு வாழிடமும், உண்ண உணவும் தந்தது அந்த சமூகம். அவர்கள் அழைத்து நாம் வரவில்லை, நாமாகவே வந்தோம். அப்படியிருந்தும் எல்லைகளில் அவர்கள் ஒலித்த ‘Welcome to Canada’ இன்னும் எமது காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

சுதேசிகளுக்கு அவர்கள் பல அநியாயங்கலைச் செய்திருக்கிறார்கள். அந்த அநியாயங்களின் சாட்சிகள் நாமெனப் பலநூற்றுக்கணக்கான சுதேசியக் குழந்தைகளின் ஆத்மாக்கள் இப்போது புதைகுழிகளினின்றும் எழுந்துநின்று மீண்டும் அணிவகுப்பு செய்கின்றன. அவற்றைப் பார்த்து சுதேசிகள் இதயம் கனத்து நிற்கிறார்கள். அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்த எங்களால் முடியாது.

இன் நிலையில் எங்கள் விசுவாசம் யாருக்கு இருக்கவேண்டுமென்பதைத் தீர்மானிப்பது இலகுவானதல்ல.

எம்மில் பலர் இது போன்ற பல கனடா தினங்களைக் கண்டிருக்கிறோம், கொண்டாடியிருக்கிறோம். எமது குழந்தைகள் தாமும் கனடியர்கள் என்று உர்க்கக்கூறும் ஒரு நாளாகவேனும் இத் தினம் இருந்து வருகிறது.

இந்த வருடம் நாம் அதைக் கொஞ்சம் ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு, நூற்றாண்டு காலமாக இத் தினத்தைக் கொண்டாட முடியாமல் நிலத்தின் கீழ் அமைதியாகத் துயில்கொண்டுவரும் அந்த சுதேசக் குழந்தைகளுக்காய் அவர்களை நினைவுகளில் வைத்து அமைதியைக் காப்போமானால் அது அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் நன்றிக் கடனாக இருக்காதா?

ஒரு ஆதங்கம். அவ்வளவுதான்